”Yapayalnız kaldım.

Kayboldum.

beni birtek sen kurtarabilirsin.”

Ayağımda kırmızı rugan papuçlarım.Ellerimde bir demet karanfil.En afillisinden.

Titredi birkaç kez kolum,sonra uzandı kapının ziline.Saçlarımı arkaya attım.Korkumun kokusunu hissetme,ki tenim tenini örtsün diye dua ettim.

Sense,siyah bir ceket giyiyordun.Yürüyüşün en benim diyen babayiğitlere taş çıkartırdı.Kalbin orda durmazdı,ceketinin cebindeki köstekli saatinin yanındaydı.Göremezlerdi,göstermezdin.

Ama benim yanağımdaki küçük çukuru görünce dayanamazdın.

Hanımeli kokardım ben,sen ise,karanfil.Aynı yolda yürüdüğümüze bile inanamazdım çoğu kez.Adımlarını takip ederdim.Sanki aynı yere aynı anda basarsak beni daha çok severdin.

Gömleğinin düğmelerini ben iliklerdim.Cebinde bir tarak vardı her zaman.

Ve sen şiirler yazardın ben ise okuyabilirdim sadece.

Ellerini ellerimin üzerine koyamazdın.Yanağıma dokundururdun,gülerdin.Gülerdik.

”Güzel zamanlardı.”

Bazen sen sadece deniz kokardın.Ellerin kalkan,gözlerinden yosun fışkırırdı.Bense,sakin bir limandım.Gelmeni beklerdim.Gidişlerinde dökerdim yüzümü.

Bana ağlama demişti,ağlama.

O günden sonra bi daha ağlamadım.Onun istediğini yapmama fikri bile hoş kokmuyordu.

Bazı melodiler gibi kokardı bazen.Bazen sadece kendi gibi kokardı.Ve o zamanlar ona aşık olurdum.

Onu hep severdim,ama yalnızca benim için güldüğü zamanlarda aşık olurdum.

Ellerime bıraktı karanfillerini.

Bense kıyı şehrindeki kırık dökük bir liman.

Yanağımdaki çukur onun ellerini özledi.

Ve parmak uçlarım o yokken kırık.

dökük.

”Çünkü ben senin sahip olamayacağın için üzülmediğin tek şeydim.”

Sahi seni farklı sanmıştım.Nasıl oldu?

”Kalbin iyileşti mi senin?
Ben sana kalbimi açmıştım.Bilemeden.Farkedemeden.Düş kırıklıklarımdan sıyrılıp gözlerine bakabildim.
Korkmadan

”Ben seni iyileştiririm,sevgilim.Sevgilim.”

Yüreğim kanamıyor.Dikişleri açılıyor sadece birer birer.Ben kırılmış bir kadındım.Parçalara bölünmüştüm.
sen toparladın beni.Eskisi gibi olabilirim sandım.Ama..eskisi gibi olamıyorum artık.Sen,iyi gelmiyorsun.

”Sahi şu lanet olası huzur’dan nerde bulabilirim? Champagne’in 5.sokağında? Güneye bakan tarafında hani?
Şu pembe tenteli kafede? Bi bardak çayda? Ellerinde? Ellerinde..”

Açsana biraz yüreğini.Kötümser olmasana.”Sevsene beni.” Ya da boşversene.Koccaman bir otobüs dolusu insanın lugatını anlamaya çalışıyorum,seni severken.
Ve tüm dünya korkuyor yüreğimden.

”hey.baksana.beni neden sevmedin sahi? bigün bu konuyu konuşmamız gerekecek sanırım.”

Gözlerim gözlerimin olsun sevgili.Gözlerin gözlerimin olsun.Sadece benim gözlerimin.
Ah keşkeler.Pişmanlıklar.
Ve ben asla sana ağız dolusu SENİ SEVİYORUM diyemeyeceğim.Ne acı bir kayıp.Ne sahte bir pazarlık.
Ne ağır geçen yıllar.Ne gereksiz bir lugat.

Ve ben senin ellerinde ölmek isterdim.En uzun ölümden mümkünse.Çünkü ellerinde tek kalabileceğim an,seni son göreceğim an olacaktır.
Bazense bi şarkı için kırarım seni.Bi keman için.Veya bi viyolonsel.
Beraber piyano çalabilirdik.
Ve eğer sana yüreğimi gösterebilseydim.Hiç mutlu olmazdın tümüyle adını görmekten.
Ve eğer sevgili sevseydin biraz beni,şüphe duymazdım yanına gelmekten.
Bazen mutlu olmayı hak etmezsin.
Bazen gözyaşları anlam bulur yüreğinde.

Ki ben seni gözyaşlarınla sevmiştim.
Açıkla.
Nasıl.
Açıkla.
Neden?
Bi insanı sevmek ne kadar zor olabilirdi ki başaramadın?
”Sen ışığını arayan,güzel günebakan.
Ben tuzuna dumanına hasret,bir enkaz.”
Şarkı sözlerini değiştirmeyi,ve uyurken seni düşünmeyi seviyorum sevgilim.
Sana yazılar yazmayı da.
Saçlarımı sevmiyorum ama.Çok kısalar.
Bir de bikaç tel beyaz saçım var.

Ben artık üzülmüyorum.Söndü yüreğim.Huzur doldum.Ve hüzün dolu bir huzur ne kadar”huzur” ise.
Ve seni sevmeyen birine sevgilim demek ne kadar ahlaki ise.
Ve eğer ben ölecek olsaydım..
Kirpiklerinde ölürdüm sevgili.
Kirpiklerinde.